Regelmatig word me gevraagd hoe ervaar je datgene wat je overkomt.
Het eerste moment was paniek willen slapen, hoofd onder het dekbed.
Vastgehouden willen worden niet alleen durven zijn het idee ik ga dood en ik heb nog 1 ding te doen. Dat laatste kwam meer door iets wat ik voor hier nu niet neerschrijf maar wel goed met iemand heb kunnen bespreken.
Vervolgens is het of er iets op de automatische piloot ging. Ik zit in het schuitje en ik vaar mee of ik doe helemaal niets.
En de berichten die kwamen over de vorm kanker werden steeds ernstiger. En het leek wel of ik steeds rustiger werd. Ook dank zij fijne gesprekken, gebeden....
De operatie naderde doodeng want deze gaat door voor een grote operatie.
Meteen diezelfde dag het bericht lymfklier geeft uitzaaiingen aan. Ja op de een of andere manier had ik steeds intuitief al gevoeld dat dat antwoord zou komen.
Hoe ik me nu voel? Morgen is de dag van een waarheid. Toch geen paniek, toch nog plezier toch dankbaar voor alle liefde maar ook het niet meer kunnen voelen wat er gebeurt. Ik ben herstellende van een flinke operatie en dat vergt heel veel energie. Ik verdeel in mijn hoofd nu maar de dingen in porties. Want eten drinken lopen gewassen en aangekleed worden pfft vreet energie.
Hoe ik het ervaar? Ik kan het niet duidelijker maken. In ieder geval geen opstandigheid of waarom ik.
